Don't be Afraid of the Dark (2011)

Regie : Troy Nixey
Genre : Horror
Acteurs : Guy Pearce, Katie Holmes, Bailie Madison, Jack Thompson,...
Speelduur : 99 minuten
Meer info : http://www.imdb.com/title/tt1270761/

Restless (2011)

Regie : Gus Van Sant
Genre : Drama
Acteurs : Mia Wasikowska, Henry Hopper, Ryo Kase, Schuyler Fisk, Lusia Strus,...
Speelduur : 91 min.
Meer info : http://www.imdb.com/title/tt1498569/

Films over de dood hebben traditioneel altijd iets zwaars en ernstigs over zich. Van Sant breekt met zijn nieuwe film de trend en kiest voor een luchtige romantische film die nochtans veel dichter bij het thema dood aanleunt dan bij het leven en de liefde. Hoofdrolspelers zijn Mia Wasikowska die eerder al Alice speelde in Burtons Alice in Wonderland, en de zoon van enfant terrible Dennis Hopper.

Enoch Brae is een wat melancholieke jongeman die als hobby begrafenissen bijwoont van onbekenden. Op één van die begrafenissen ontmoet hij Annabel, een frisse jonge en positieve vrouw die echter terminaal ziek is maar Enoch vertelt dat ze met "kankerkinderen" werkt. Enoch heeft zijn ouders verloren in een auto-ongeluk en woont bij zijn tante. Zijn enige vriend is een ingebeelde kamikaze, Hiroshi, met wie hij spelletjes zeeslag speelt. Over hun lot wordt niet dramatisch gedaan. De context van hun leven is niet makkelijk maar ze genieten van hun tijd met elkaar en laten hun liefde en joie de vivre de vrije loop...

Van Sant schetst twee jongeren die eigenlijk ver van de realiteit zijn. Een jongen als hobby-begrafenisbezoeker en meisje die terminaal is... het is geen gewoon liefdesverhaal. Het is vooral een film waar de dood op een lichtere en taboe-loze manier aangepakt wordt, want de dood is overal aanwezig maar voelt niet gewichtig aan. Het is bijvoorbeeld niet toevallig dat het geweten van Enoch voorgesteld wordt als een kamikaze-piloot. Voor mijn gevoel had Van Sant beter meer met zijn voeten op aarde gestaan... de uitbarstingen van magisch-realisme brachten het allemaal wat uit evenwicht. Ook de onervarenheid van de twee jonge acteurs zorgden nooit voor ontroering zodat een echte emotionele lading ontbrak. Zo zou je niet zeggen dat Annabel terminaal ziek is en kun je de onherroepelijkheid van haar komende dood nergens aanvoelen. En dat is toch een pijnlijk gemis voor een film die deze thema's wil aansnijden. Ik vond het één van Van Sants zwakste films tot nu toe.

Vinny's Rating : 5/10

We Need to Talk About Kevin (2011)

Regie : Lynne Ramsey
Genre : Drama / Thriller
Acteurs : Tilda Swinton, Ezra Miller, John C. Reilly, Jasper Newell, Siobhan Fallon,...
Speelduur : 112 min.
Meer info : http://www.imdb.com/title/tt1242460/

Dat is nog eens een film waar je na afloop even blijft over verder denken. Het is een pakkend verhaal maar ook één met een troosteloze, onheilspellende en deprimerende ondertoon en een onprettig en drukkend sfeertje. Het hele verhaal wordt vanuit de moederpositie bekeken, wat ook alles erg psychologisch maakt. Verwonderlijk dat geen prijs weggelegd was in Cannes.

Eva is niet gelukkig. Ze wordt sociaal uitgesloten en is op zoek naar werk. Niet dat ze niet wil werken; ze kan niet aan werk raken. Het is ook niet haar fout, wel die van haar zoon Kevin, die kortgeleden een onherstelbare daad beging. De gedachten van Eva blikken terug op hoe het zover is kunnen komen. Haar eerste zwangerschap was moeilijk; zoontje Kevin bleek al van jongsaf een probleem. Hij huilde onophoudelijk en zijn moeder kon hem niet troosten. Op 8-jarige leeftijd daagde hij zijn moeder uit en speelde manipulatieve spelletjes. Een tweede kind, de lieve Celia komt het gezin vervolledigen. Maar met verouderen wordt Kevins gedrag er niet beter om. Hij begint ervan te genieten om anderen te pijnigen en begint een gevaar te worden voor zijn familie en zijn medemensen...

De machteloosheid van Eva wordt centraal gezet. Hoe moeilijk moet het zijn om de verantwoordelijkheid op te nemen voor een kind die jou haat? Zij en haar echtgenoot Frank kunnen niet geloven dat hun eigen vlees en bloed kwaad zou kunnen doen. Maar Kevin heeft wel degelijk kwaadaardige instincten die zijn leven beheersen. Stilaan herbekijkt Eva haar leven en hoopt stilletjes dat ze haar man nooit ontmoet heeft. Want dat scharniermoment is bepalend geweest voor haar hele toekomst. Ramsey regisseert sterk en gebruikt bloedrode kleuren als symboliek. Tomaten, aardbeienkonfituur en rode verf... alles symboliseert het bloed dat de moeder indirect aan haar handen heeft alsook de slachtofferrol die ze toebedeeld krijgt (beginscène) en waarbij ze als Jezus aan het kruis wordt voorgesteld. Je begrijpt echter als kijker dat ze nochtans weinig kon doen want wie verwacht nu dat zijn kind tot zo'n gruwelen in staat is. Een zeer sterke film.

Vinny's Rating : 8/10

Super 8 (2011)

Regie : J.J. Abrams
Genre : SF / Avontuur
Acteurs : Joel Courtney, Riley Griffiths, Ryan Lee, Gabriel Basso, Zack Mills, Kyle Chandler,...
Speelduur : 112 min.
Meer info : http://www.imdb.com/title/tt1650062

Een wat ontgoochelende film, die teruggrijpt naar de Spielberg-succesformule uit de jaren '80 met kleine knusse dorpjes, een alien met gevoelens, een hoop actie, militaire inmenging en stuk voor stuk sympathieke kinderen. Geen wonder, want Spielberg staat gecredit onder de producers. En toch heb je het gevoel dat het iets mist, niet in het minst magie. Een voortreffelijke poging is Super 8 zeker en toch konden betere keuzes gemaakt worden die de film nog beter hadden gemaakt.

Het verhaal begint met een tragisch ongeluk in een staalfabriek in Lilian, Ohio. Het jaar is 1979. Slachtoffer is Elizabeth Lamb, echtgenote van politie-agent Jackson Lamb en moeder van Joe. De gebeurtenis laadt de film onmiddellijk emotioneel. Joe en zijn vader zijn nooit dicht bij elkaar geweest en nu moeten ze het verder doen met elkaar. Om te vergeten, wijdt Joe zijn tijd met zijn vriend Chris, die een film maakt met een Super8 camera voor een lokaal filmfestival in Cleveland. Samen met nog enkele vrienden begeven ze zich naar een treinstationnetje. Terwijl ze filmen zijn ze getuige van een treinongeluk, veroorzaakt door één van hun leraars. De trein vervoerde duidelijk iets belangrijks, want niet veel later is het leger ter plaatse...

De film bleef niet vastmodderen in grafische actie. Integendeel, Super 8 is een film die voor dit genre verbazend plotgedreven is. Spijtig genoeg werd de alien bijna niet betrokken, nochtans het snoepje waarop iedereen zit te wachten. Niettemin was Super 8 een teletijdmachine die me eventjes een kwart eeuw jonger maakte.

Vinny's Rating : 6,5/10

Le Gamin au Vélo (2011)

Regie : Jean-Pierre en Luc Dardenne
Genre : Drama
Acteurs : Thomas Doret, Cécile de France, Jérémie Renier, Fabrizio Rongione,...
Speelduur : 87 min.
Meer info : http://www.imdb.com/title/tt1827512

Cyril Catoul zit in een jeugdinstelling, in de steek gelaten door zijn vader. Hij is een verstoorde jongen, die voortdurend wil ontsnappen aan zijn toezichters, buitengewoon agressief is met andere mensen en bovenal hopeloos naar zijn vader hunkert. Een mensvriendelijke kapster, Samantha, neemt de jongen onder zijn hoede met de bedoeling hem in huiselijke warmte te laten opgroeien. Cyril blijft om zijn vader vragen en Samantha organiseert een ontmoeting. Guy, de vader, die zo goed als mogelijk zijn eigen leven terug op de rails wil zetten, helpt inmiddels zijn nieuwe vrouw in een restaurant. In dit nieuwe leven is er geen plaats voor Cyril en hij maakt het de jongen ook duidelijk. De jongen is innerlijk van de kaart en gaat volledig het verkeerde pad op wanneer hij een jonge drugdealer ontmoet. Ook Samantha weet met de rebelse jongen geen raad meer.

De broers Dardenne maken het verhaal niet te zwaarmoedig alhoewel het thema redelijk gevoelig is. Je hoort het meer en meer. Kinderen die opgroeien in onstabiele gezinssituaties. Hier is de vader afwezig en de moeder overleden, maar het verhaal kan even goed van toepassing zijn op kinderen van gescheiden ouders, of op opnieuw samengestelde gezinnen. De broers zijn van mening dat een slechte opvoeding niet alleen emotioneel verstorend is voor een kind maar dat het ook een negatieve invloed heeft op zijn toekomst als volwassene. En hiermee ben ik het volledig eens. Le gamin au vélo is met soberheid gemaakt, maar met een imposante soberheid dank zij de geweldige rol van Thomas Doret, die de kijker met gevoelens van medeleven en begrip vervult. Ook het eenvoudige verhaal blijft meeslepend en omvat pijnlijke momenten. Hoe kan je de vader niet vervloeken, die de liefde van zijn zoon weigert en hem botweg zegt dat hij hem terug moet opzoeken? Terug een klein pareltje dus die de responsabilisering van de ouders aan de kaak stelt.

Vinny's Rating : 8/10

Melancholia (2011)

Regie: Lars Von Trier
Genre: Drama
Acteurs: Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg, Kiefer Sutherland, John Hurt, Udo Kier,...
Speelduur: 132 min.
Meer info: http://www.imdb.com/title/tt1527186

Wanneer eurodrama regisseur Von Trier een film over het eind van de wereld maakt mag je je aan iets redelijk deprimerends verwachten. Tijdens één van zijn therapieën zat de fatalistische regisseur ongetwijfeld te denken aan hoe de mensen zouden reageren wanneer dit einde er zou aankomen.

De film vangt aan met zorgwekkende en in slow motion gefilmde beelden met muziek uit Wagners Tristan en Isolde op de achtergrond. Daarna is de film opgedeeld in 2 hoofdstukken. Het eerste hoofdstuk speelt zich af op het huwelijksfeest van Justine (Dunst) en Michael (Alexander Skarsgard). Justine wordt op onverklaarbare wijze overmand door gevoelens van lusteloosheid, depressie en een gebrek aan toekomstperspectief. De spanningen lopen op met haar schoonbroer (Sutherland) die het feestje gefinancierd heeft, haar moeder die ongepaste opmerkingen maakt in het openbaar en haar baas. Het tweede deel focust in op Claire, de zus van Justine. Ze neemt haar intussen zwaar depressieve zus in huis, terwijl de planeet Melancholia stilaan de Aarde nadert wat mogelijk het eind van de wereld zou kunnen betekenen...

Von Trier staat stil bij de gevoelens die een nakend eind van de wereld met zich meebrengt. Justine, die van irrationeel gedrag naar depressie en dan naar een kalme berusting overgaat. Charlotte, die doodsbang is voor het onvermijdelijke en John, die in de wetenschap gelooft en ervan uit gaat dat er enkel een "fly-by" zal zijn. Daartussen in maakt de regisseur zijn eigen filosofische beschouwingen uit de doeken die de significantie van de mensheid in dit universum op de korrel neemt. Het eerste deel introduceert veel personages, die in het tweede niet meer terugkomen. In dit tweede deel zie je de laatste dagen van de aarde door de ogen van Justine, Charlotte, John en hun zoontje en daardoor mist het de nodige impact. Het lijkt alsof zij de enige vier mensen op aarde zijn. Gevoelens als afscheid, vergiffenis en laatste bekentenissen, die ik zeker zou associëren met gevoelens die mensen bezig houden op een paar dagen van het ultieme einde, heb ik hier niet teruggevonden. Misschien omdat Von Trier net een zwartkijker is?

Vinny's Rating : 6/10

Skin (2008)

Regie : Anthony Fabian
Genre : Drama
Acteurs : Sophie Okonedo, Sam Neill, Alice Krige, Tony Kgoroge, Hannes Brummer,...
Speelduur : 107 min.
Meer info : http://www.imdb.coù/title/tt0964586

Dit is een film die jong en oud zouden moeten zien. Het is niet de eerste apartheidfilm die er is; Goodbye Bafana en Catch a Fire zijn twee bekende titels. Geen slechte films, maar teveel vanuit de politieke hoek benaderd waardoor er een afstand ontstaat tussen de kijker en de problematiek. Skin heeft die afstand niet... integendeel... de film toont wat apartheid in de praktijk betekende aan de hand van het waargebeurde levensverhaal van Sandra Laing.

Sandra is geen meisje zoals anderen. Ze is zwart geboren in Zuid-Afrika, maar haar ouders zijn blank. Genetisch perfect verklaarbaar volgens de arts. Als dusdanig vechten de ouders, Abraham en Sannie een juridische strijd om haar als blank te registreren. Dat lukt en wanneer Sandra volwassen wordt, willen ze voor haar een blanke man. De dates lopen niet goed af en ze begint een verhouding met de zwarte helper in de winkel van haar ouders, Petrus Zwane. Abraham is woedend en dreigt ermee Petrus te vermoorden. De geliefden vluchten naar Swaziland maar worden opgepakt en gevangen genomen worden door de autoriteiten. Gezien ze "blank" is, is het verboden om een relatie te hebben met een zwarte. Wanneer ze vrijkomt, weigert Sandra om terug naar huis te keren en volgt ze Petrus. Jaren gaan voorbij, en ze wordt moeder van twee kinderen. Om de hoede te krijgen over de kinderen laat ze zich opnieuw als zwarte registreren. Haar man is nijdig; omdat Sandra nog steeds via briefwisseling contact zoekt met haar moeder en ze in haar hart nog steeds blank is, begint hij haar te minachten. Ze vertrekt met haar kinderen...

De absurditeit van de Apartheidpolitiek gezien op menselijke schaal. Hoe alle burgers administratief geklassificeerd worden op hun huidskleur. Het kon ook niet anders dat het leven iets aparts in petto had voor Sandra. Veel goeds heeft het haar allemaal niet gebracht. Verstoten door haar koppige vader, verstoten door haar man heeft ze geen andere oplossing dan voor zichzelf te vechten. Dat het leven vechten is moet je haar niet vertellen. Okonedo brengt de onderdanigheid van Sandra in een raciaal repressief systeem perfect in beeld. Ze voelt zich niet goed in de maatschappij. Het acteerwerk is sterk en de film draagt van begin tot eind een voelbare dramatiek met zich mee. Een mooi verhaal om te vertellen die op zich de apartheidspolitiek wegwuift. Een must-see!

Vinny's Rating : 8,5/10